دولت امريکا از آغاز طرحي خبر داده که به موجب آن، سربازان اين کشور مي توانند از طريق ماهواره از مزاياي اينترنت پرسرعت بهره مند شوند. وزارت دفاع امريکا اين طرح را Iris نام گذاري کرده و در نظر دارد با نصب روترهاي فضايي، تا سال 2009 امکان استفاده از ارتباطات اينترنتي را براي سربازان خود فراهم آورد. اين طرح جديد به کاربران امکان مي دهد تا ارتباط اطلاعاتي، صوتي و تصويري داشته باشند و بتوانند بر اساس استانداردهاي جهاني از ايتنرنت پرسرعت استفاده کنند. فناوري Iris اين امکان را فراهم مي کند تا ارتباط بين ماهواره ها، رادارها و ديگر ابزارهاي ارتباطي فراهم شده و اطلاعات از آنها به ايستگاه هاي مجازي برسد. «دان براون» يکي از کارشناسان شرکت Intelsat General که در ساخت اين فناوري حضور داشته، گفت: «Iris نسل آتي ارتباطات ماهواره يي محسوب مي شود و مي تواند بزرگ ترين پيشرفت اينترنت از زمان راه اندازي تاکنون باشد.»(سايت ماگيران8/2/1386)

روترها که به عنوان مهره کلیدی در فناوری Iris محسوب می‌شوند، سخت‌افزارهایی هستند که یک بسته‌ اطلاعاتی را درون شبکه انتقال می‌دهند.(سايت ايتنا8/2/1386)

طرح IRIS يا به عبارتي مسير ياب اينترنتي در فضا طرح جديدي است كه قرار است در سازمان دفاعي امريكا اجرا شود.همان طور كه از نام اين طرح بر مي آيد هدف از ارائه آن،انتقال راه ارتباطي از طريق اينترنت(زميني)به ارتباط از طريق ماهواره و امواج است.

همان طور كه واضح است استفاده از اينترنت دربرابر استفاده از امواج مبتني بر يك سري موانع است به طور مثال استفاده از اينترنت نياز به [1]IP  مشخصي را مي طلبد اما استفاده از ماهواره هاي فضايي اين مانع را پشت سر مي گذارد البته بايد متذكر شد كه در حال حاضر استفاده از ماهواره تأخير زماني مختصري را به همراه دارد اما استفاده از اين طرح (اينترنت ماهواره اي)اين مشكل را به دليل سرعت ناشي از امواج حل خواهد كرد.

استفاده از اينترنت ماهواره اي امكان انتقال اطلاعات صوتي و تصويري را به راحتي ممكن مي كند .مي توان گفت همان طور كه آرپانت توانست ارتباطات را در مسيراينترنت را قرار دهد IRIS نيز با توجه به ويژگي هايي كه دارد مي تواند خالق ارتباطات ماهواره اي بر اساس امواج شود.

همان طوركه از خبرها بر مي آيد برنامه IRIS در طول سه سال و با همكاري شركت هاي سيسكو و [2]اينتل ست(شبكه ماهواره اي) اجرا خواهد شد.
با توجه به اينكه اينتلست از شبكه هاي ماهواره اي قدرتمند به شمار مي رود مي تواند در تحقق اهداف IRIS كه انتقال اینترنت از زمین به سيستم هاي ماهواره اي و به دنبال آن حذف موانع  و پيشبرد آن در اهداف نظامي و دفاعي است.

بر اين اساس نيروهاي نظامي كشور امريكا اولين كاربران IRIS  خواهند بود اين طرح مي تواند در ايجاد ارتباطات سريع مؤثر باشد.
با توجه به اين گفته كه اين طرح مي تواند اينترنت را به سيستم هاي ماهواره اي انتقال دهد شركت هاي مخابراتي  نيز در اين طرح درگير خواهند شد.شايد اين طرح در آينده بتواند در ارتباطات همه افراد در زمينه هاي مختلف ارتباطي تجاري و صنعتي در كنار كاربردهاي دفاعي و نظامي مورد توجه قرار گيرد كه استفاده از اين طرح در زمينه هاي مختلف تغييرات خاصي را مي طلبد.
در اين حالت سيستم هاي ماهواره اي و شركت مخابراتي نياز به بررسي و تغييرات اساسي خواهند داشت.

همان طور كه گفته شد وجود آرپانت زمينه براي خلق اينترنت بود :

 تاریخچه:

ايده‌ اينترنت در اوايل دهه 1960 و در زمانى شكل گرفت كه تشكيلات نظامى ‌ايالات متحده و [3]شركت راند تصميم گرفتند از رايانه‌ها براى حصول اطمينان از امكان برقرارى ارتباطات پيوسته در صورت تهاجم هسته‌اى استفاده كنند. سيستمى‌كه تنها داراى يك رايانه مركزى باشد در مقابل صدمات وارده بسيار آسيب پذير خواهد بود. آنچه ما امروزه از آن با عنوان “‌اينترنت” ياد مى‌كنيم، سيستمى‌ از رايانه‌هاى مرتبط با هم است به نحوى كه‌ اين رايانه‌ها از تعداد بسيار زيادى خط تلفن براى برقرارى ارتباط با يكديگر استفاده مى‌كنند و به ‌اين ترتيب اطمينان حاصل مى‌شود كه در صورت عدم توانايى يك مسير براى ارسال اطلاعات، مسير ديگرى قابل دسترسى خواهد بود.

آنها رايانه‌ها را به صورت شبكه‌اى به هم متصل كردند و‌اين كار باعث شد كه انجام محاسبات و اجراى برنامه‌ها با سرعت بسيار بيشترى انجام شود زيرا اپراتورهاى رايانه‌ها مجبور نبودند كه اطلاعات را به صورت نوارهاى مغناطيسى يا كارتهاى پانچ ارسال كنند. بجاى ارسال اطلاعات به ‌اين شكل، ‌امكان ارسال اطلاعات به صورت الكترونيكى از طريق سيم‌هاىتلفن در يك لحظه بوجود آمد.

اين پيش‌نمونه ‌اينترنت در سال 1969 با عنوان آرپانت (شبكه آژانس پروژه‌هاى تحقيقاتى پيشرفته) ‌ايجاد شد و به وسيله وزارت دفاع به اجرا درآمد. براى اهداف دفاعى بجاى تنها يك مسير، مسيرهاى زيادى وجود داشت كه اطلاعات از طريق آنها در شبكه جابه جا مى‌شد. آپارنت در اصل به وزارت دفاع و چندين دانشگاه (دانشگاه كاليفرنيا در لس‌آنجلس، موسسه تحقيقاتى استنفورد، دانشگاه كاليفرنيا در سانتا باربارا و دانشگاه يوتا) متصل شده بود. اما در سال 1971، آرپانت گسترش يافت و دانشگاه‌ها و آژانس‌هاى دولتى بيشترى را در برگرفت كه دانشگاه‌ هاروارد، موسسه صنعتى [4]ماساچست و [5]سازمان ملى هوانوردى و فضايى را شامل مى‌شد.
پس از آن، بجاى مبادله خدمات محاسباتى، كاربران شبكه شروع به رد و بدل كردن يادداشت‌ها و نامه‌هاى الكترونيك و “صحبت كردن” با يكديگر در قالب گروه‌هاى خبرى و مباحثه‌اى كردند. از سال 1973، كشورهاى ديگر و به تبع آن تمام شبكه‌هاى ديگر به آرپانت متصل شدند.
اين شبكه‌هاى رايانه‌اى با آرپانت سازگار بودند زيرا از يك زبان ارتباطى جهان استفاده مى‌كردند كه به آن پروتكل كنترل شبكه گفته مى‌شد ( امروزه ‌اين زبان را معمولاً با عنوان پروتكل كنترل ارسال، كنترل‌اينترنت مى‌شناسند. همزمان با توسعه پروتكل‌هاى شبكه، استفاده از اسامى‌حوزه‌ها  نيز آغاز شد.
تا قبل از سال 1986، تنها كسانى كه به نوعى با شركت‌هاى بزرگ رايانه‌اى مانند IBMيا ديجيتال الكترونيكس در ارتباط بودند، امكان دسترسى به ‌اينترنت داشتند اما پس از ‌اين سال با كاهش قيمت رايانه‌هاى شخصى و افزايش سرعت آن‌ها، امكان دسترسى به ‌اينترنت براى افراد معمولى نيز فراهم شد. حال‌ اين سئوال پيش ميآايد كه در سال 1986 چه اتفاقى افتاد؟ درآن سال، شبكه ملى زيربناى علمى‌ تبديل به “ستون فقرات” ‌اينترنت شد. سرعت فزآينده ‌اينترنت در ارسال داده‌ها به معنى آن بود كه‌ اينترنت مى‌تواند داده‌هاى بيشترى را جابجا كند. مطابق با صفحات وب چند رسانه‌اى [6]اكسپلورا  در سال 1989، آرپا، مديريت آرپانت را متوقف كرد زيرا آرپانت بر اثر مجتمع شدن با شبكه‌هاى ديگر، تبديل به‌اينترنت شده بود.(سايت ايتيران)

علت توجه به اين فناوري اين است كه فناوري این امکان را فراهم می‌کند تا ارتباط بین ماهواره‌ها،‌ رادارها و دیگر ابزارهای ارتباطی فراهم شده و اطلاعات از آن‌ها به ایستگاه‌های مجازی برسد.

اين طور كه به بنظر مي رسد این فناوری،اینترنت را با ماهواره تلفيق كرده و بر اين اساس ويژگي هاي اين دو را در يكجا جمع و استفاده مي كند هردو اين وسايل ارتباطي داراي مزايا و كاركردهاي جداگانه هستند كه مي توان با در كنار هم قرار دادن اين مزايا يك سري ويژگي هاي بهتر و مهمتر و در عين حال كاربردي تري ايجاد و استفاده كرد.

ماهواره با داشتن ويژگي انتقال اطلاعات از طريق امواج مي تواند در مدت زمان فوق العاده كم به حداقل رساندن مشکلات انتقال انواع فایلهای صوتی و تصويري به صورت زنده،

امنيت بيشتر و نياز به امكانات كمتر نسبت به فرستنده ها و دريافت كننده هاي سيمي،در دسترس بودن و سرعت ،قابليت بيشتر در از بين بردن موانع سانسور و فيلتر ،امكان حضور در شبكه هاي مجازي ،قابليت هاي برتر و توانمندي درنظارت،به علت دسترسي آسان تر به فضا باعث مي شود در بسیاری از زمینه های فرهنگی،اجتماعی و حتی نظامی در رتبه اول قرار گیرد.

منابع

http://wwwmagiran.com/npview.asp?ID1389202

http://www.itna.ir/archives/news

http://www.itiran.com/?type=article&id=2138